Bijwolf — 11

710 Toen kwam van moer onder mistige heuvels
Grendel lopen, droeg Gods woede.
De misdoener meende van het mensengeslacht
een te verstrikken in die steile zaal,
wendde onder wolken tot hij het wijngebouw,
715 de zongulden zaal, ten zekerste wist,
edel met opsmuk. Was niet de eerste keer
dat hij van Rutger de roemhal bezocht.
Nimmer in zijn lijfdagen, later noch eerder,
vond hij haldegens tot harder gelag.
720 Kwam toen ter vesting die vechter getogen,
van dromen1 ontdeeld. De deur bezweek,
met vuurbanden vast,2 zodra hij die met vingers raakte.
Brak toen met baldaad, nu hij verbolgen was,
de zaalmond open. Gezwind vervolgend
725 betrad de vijand het vloergewerk,
ging met euvelmoed. Uit zijn ogen stond
een lelijk licht, meest als laaien schijnend.
Hij zag ter zale een zwik aan krijgers,
de sibbeschaar slapen; daar samen lag
730 een hoop heerjeugd. Zijn hart lachtte toen.
Hij dacht te ontdelen, eer de dag kwame,
die ijzige aanvaller, bij ieder man
het lijf van het leven. Belopen was hij,
waande een wensmaal. Zijn weurd was niet
735 dat hij na die nacht opnieuw mensen
verschrokken mocht. De schutman zag,
maag van Heugelek, hoe de misdoener
bij vlugge greep nu voortgaan wilde.
De aanvaller dacht niet uit te stellen
740 maar ving aanstonds bij eerste kans
een ronkend man, verreet zonder hinder,
beet beenvoegen, dronk bloed uit aderen,
verslond in hompen. Al snel had hij
alles verorberd van de onlevende,
745 voeten en vingers. Voort stapte hij,
nam toen met handen een hardmoedig
krijger die rustte, met klauwen reikend
in vijandschap. Die ontving hem gauw
in ijzeren onmin, zich op arm verheffend.
750 Onmiddellijk vond de misdadenhoeder
dat hij nooit ontmoet had in Middelgaard,
de einden der aarde, in een ander man
een heviger handgreep. Ter harte kreeg hij
vrees voor zijn leven, kon niet voort vandaar.
755 Hij was heengereed, wilde het holst invluchten,
duivelsbende zoeken. Zijn bedoening was niet
zo hij in zijn lijfdagen ooit beleefd had.
Toen dacht de moedige maag van Heugelek
aan zijn avondspraak, kwam overeind te staan
760 en vatte hem vast. Vingers barstten,
de eten wilde uitwaarts, de edele ging voort.
De beruchte dacht zich rechts of links
weg te wenden en wijd vandaar
naar veenhol te vluchten. Zijn vingers wist hij
765 in vijands bedwang. Dat was een droeve reis
die de haatdrager naar Hert toe toog.
De drinkzaal dreunde. Het was het Denenvolk,
burgbewonenden, de bouden daar,
elk een aalvergieten.3 Inwoest waren beide,
770 hard de halwaarden, het huis galmde.
Was een waar wonder dat het wijngebouw
de ijveraars aankon, dat het niet ter aarde viel,
de vrome veldhal, maar ze was vast in dezen,
binnen en buiten met banden van ijzer
775 kunstig besmeed. Daar kraakte van vloer
menige medebank, werd mij verteld,
begeven met goud, waar de grimmen vochten.
Dit verwachtten eer niet de wijzen der Schildingen,
dat er ooit iemand haar op enige wijze,
780 beeldig en beensmukt,4 verbreken mocht,
behendig havenen, als niet de helzing van vuur
haar in laaien verzwolg. Een geluid ontsteeg,
was nieuw genoeg. De Noord-Denen stak
een ijselijk afgrijzen, ieder van hen
785 die door de wanden de weeklacht hoorde,
Gods tegenstander zijn gruwellied zingen,
een zegeloze zang, zijn zeer bewenen,
die helgevangene. Hield hem vast daar,
hij die de meeste kracht van mannen had
790 op die dag toen van dit leven.

vorige — overzicht — volgende

1. Hier is droom in de oude (bij)betekenis ‘vreugde’.
2. Verstevigd met smeedijzer.
3. Oudengels ealusċerwen, van ealu ‘aal, bier’ en een kennelijke verwant van besċerwan ‘benemen’. Dit omstreden woord betekent ofwel ‘bierneming, gelag, gedruis’, ofwel ‘bierontneming’ en aldus ‘afgrijzen’ zoals de Denen gezegd worden te ervaren bij het volgende geluid. Het is dan niet zomaar de angst geen bier meer te kunnen drinken maar het vreselijke gevoel dat het leven van bierdrinken met heer en elkaar, hun hele wereld, ten einde komt, zoals in regel 5 de vijanden van Schild overkwam.
4. De hier genoemde opsmuk behelst mogelijk geweien of de inlegging van hout met been, met name van de tanden van walrussen en walvissen.