|
Toen zonken ze in slaap. Zeerlijk betaalde |
|
een voor avondrust, zo het overvaak ging |
|
sinds Grendel grim de goudzaal bewaarde, |
|
onrecht pleegde, totdat het einde kwam, |
| 1255 |
de dood om zijn daden. Duidelijk werd het, |
|
mannen wijd bekend, dat de wreker toen nog |
|
leefde na het leed, een lange wijl nog |
|
na moordverdriet. De moeder van Grendel, |
|
die teistervrouw, hield treurnis vast, |
| 1260 |
die in wrede wateren te wonen had, |
|
in koude stromen, sinds Kaïn verwerd |
|
tot ijzerdoder van zijn enige broeder, |
|
zijn vadermaag. Geverfd ging hij toen, |
|
door moord gemerkt, van mensvreugde vluchten, |
| 1265 |
in het woeste waren. Er ontwaakten hem vele |
|
verdoemde geesten. Grendel was er een, |
|
hatelijk halsdader, hij die in Hert bevond |
|
een wakend man wilstrijd verbeiden. |
|
Daar kreeg de aanvaller hem in armengreep, |
| 1270 |
maar hij geheugde zijn hevige kracht, |
|
de grootse gift die God hem schonk, |
|
zou op Alheersers eer vertrouwen, |
|
troost en welgunst, en overwon de grimme, |
|
hardde de helgeest. Gehoond ging die, |
| 1275 |
van droom ontdaan, zijn doodswijk zien, |
|
de vijand der mensheid. En zijn moeder toen, |
|
gulzig en galgmoedig, had in gang gezet |
|
haar deerlijke reis om zijn dood te wreken. |
|
Kwam razen naar Hert, waar de Ring-Denen |
| 1280 |
over de zaalvloer sliepen. Gezwind was daar weer |
|
omslag voor edelen, nadat ze ingang vond, |
|
Grendels moeder. De gruwel was minder, |
|
even zo vinnig als vrouwenkracht is, |
|
een wijf schrikwekkend naast wapenmannen,1 |
| 1285 |
wanneer de gebonden heerkling, met hamer gesmeed, |
|
het bloedsmukte zwaard het zwijn boven helm |
|
machtig met sneden te gemoet scheert. |
|
Toen werd ter halle het hardscherp getrokken, |
|
zwaarden boven zetels, de zijde schilden |
| 1290 |
handvast geheven. Aan helm dacht geen, |
|
of brede brunne, toen hen de bittere verschrikte. |
|
Ze was in ijl nu, wilde uit vandaar, |
|
het voortleven redden toen ze bevonden was. |
|
Rap had ze een van de edelingen |
| 1295 |
vast bevangen toen ze ten vene ging. |
|
Die was voor Rutger onder ringdegens |
|
het dierbaarst van helden tussen haf en zee, |
|
een roemrijk krijger, wie ze in rust verbrak, |
|
bloeivaste kerel. Bijwolf was niet daar; |
| 1300 |
een ander onderkomen was eerder gewezen |
|
aan de grote Goot na giftenschenking. |
|
Een kreet klonk in Hert: ze nam de klauw van dak, |
|
besmeurd met bloed. Smart was hernieuwd, |
|
te woning gekomen. Die wissel was niet goed, |
| 1305 |
die ze aan beide kanten bekopen moesten |
|
met vriendenlevens. Toen was de vroede koning, |
|
de grijze krijger, in vergramde moed |
|
zodra hij zijn oudste degen in onleven wist, |
|
zijn dierbaarste als dood kende. |
| 1310 |
Gauw werd Bijwolf naar het gebouw gehaald, |
|
de zegerijke man. Eer de zon verrees |
|
ging hij met aanhang, de edele kemper |
|
zelf met gezellen, naar waar de zinnige wachtte |
|
of de Alheerser hem ooit nog wilde |
| 1315 |
helpen ter wending na dit weelijke nieuws. |
|
Over vloer ging toen de vaardige krijgsman |
|
met handgevolg—het halhout2 kraakte— |
|
dat hij de wijze met zijn woorden groette, |
|
de vorst der Ingvrienden. Hij vroeg hem toen |
| 1320 |
of het genoeglijk ware, de nacht naar wens. |
Taaldacht 