|
“Is te veel te zeggen hoe ik die volkschader |
|
van heel dat euvel het handloon vergold, |
| 2095 |
waar ik, mijn vorst, dijn volkslieden |
|
met werken verwaardigde. Weg ging hij toen, |
|
genoot een luttele wijl nog levensvreugde, |
|
moest zijn rechterarm de rug toekeren, |
|
een hand in Hert, vanwaar die hoondrager |
| 2100 |
met moedsgejammer op de meergrond stierf. |
|
“Voor die worsteling welbeloonde me |
|
de Schildingenvriend met geschikt goud, |
|
menige duurheid, zodra morgen kwam |
|
en we verzameld te maal gezeten waren. |
| 2105 |
Daar was klank en aanhef; de oude Schilding |
|
verhaalde van verre, had veel vernomen. |
|
Bij wijlen streek die strijder het speelhout, |
|
de harp tot verheuging, soms hief hij een lied, |
|
waar en weelijk, soms een wondermare |
| 2110 |
kon de ruime koning daar recht vertellen, |
|
soms weer begon de grijze krijgsman, |
|
door jaren gebonden, van zijn jeugd te spreken, |
|
zijn heerkracht toen. Het hart in hem woelde |
|
wanneer hij vroed in winters weer veel geheugde. |
| 2115 |
Zo namen we ons genoegen daarbinnen, |
|
almaar ten dage, tot een andere nacht |
|
over mensen kwam. Toen onmiddellijk |
|
was Grendels moeder gretig naar wraak, |
|
dreef zich die droevige. De dood nam haar zoon, |
| 2120 |
de macht der Wederen. Die monsterenvrouw |
|
hief boete voor haar broed, beulde een strijder |
|
met woeste ijver. Van Asser was daar, |
|
lang een raadgever, het leven verstreken. |
|
Noch mochten ze hem, zodra morgen kwam, |
| 2125 |
de Denenlieden die doodslapende |
|
aan de blaken vertrouwen, op brandstapel doen |
|
hun geliefde man. Dat lijk droeg ze weg |
|
in barse armen onder bergstroming. |
|
Was de ergste van rouwen die Rutger hardde, |
| 2130 |
die de liedenleider lang verduurde. |
|
Toen bad hij me dringend, bij dijn leven, |
|
de kommere koning dat ik krijgerschap wrocht |
|
in het hafgedrang, er hulde won, |
|
het leven waagde—beloning verzei hij. |
| 2135 |
Van die woeling kon ik, het is wijd bekend, |
|
de grimme, gruwelijke grondhoeder vinden. |
|
Daar hielden we een wijl ons handgemeen, |
|
woelde bloedig het haf, en het hoofd sloeg ik |
|
van Grendels moeder in die moordzaal af, |
|
met aanzienlijk zwaard. Niet zacht ontkwam ik |
|
met mijn verdere leven, was niet veeg nog toen, |
|
maar de beschermer van krijgers schonk me daarna |
|
menige duurheid, de maag van Halfdeen. |
Taaldacht 