De wezens achter de schermen

Sinds de ontketening van kernkracht bijna 80 jaar geleden vertellen talloze getuigen van zonderlinge dingen in en uit de hemel. Nieuwe onthullingen door de Amerikaanse overheid maken dat hoon en loochening in hoge vaart wijken voor ernst en acht. Er lijkt iets van hoog verstand aanwezig en bezig: een uiterst vreemde mogendheid die niet gelijk buitenaards hoeft te heten. Voor een ruimer denkraam heeft onze taal nood aan woorden.

Een omslag
Eind 2017 verschijnt in de New York Times, Amerika’s voornaamste dagblad met een hoog te houden naam, een opzienbarend stuk. Openbaar wordt gemaakt dat er in het Pentagon van 2007 tot dan toe heimelijk onderzoek is gedaan naar ufo’s (oftewel unidentified flying objects) en de mogelijke dreiging die ze vormen. Met een schamele 22 miljoen dollar was diens begroting weliswaar niet meer dan een druppel in de onmetelijke geldzee van het Department of Defense, maar dat zulk onderzoek daar gebeurde was opmerkelijk genoeg. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Frankrijk heeft het gezag in de Verenigde Staten zijn belangstelling ervoor lang ontkend.

Hoewel de verantwoordelijke taakgroep, AATIP (voor Advanced Aerospace Threat Identification Program), in 2012 voor de boeken ten einde kwam blijkt dat ze nog vijf jaar langer is voortgezet als nevenwerkzaamheid, tot de dag dat leider Luis Elizondo opstapt in 2017. Deze kloeke man met krijgservaring geeft zijn onvrede te kennen over de moeizame voortgang en tegenwerking: hun bevindingen bereiken nauwelijks de juiste mensen hogerop.

In een verrassende wending—en blijk van verwikkelingen—ontkennen woordvoerders van het Pentagon later zelfs dat Elizondo ooit de groep geleid heeft, in weerwil van onder meer de New York Times en uiteraard hemzelf. Voormalig senator Harry Reid, de invloedrijke man die de groep in werking heeft gesteld, heeft echter bij brief voorgoed laten weten dat Elizondo wel degelijk in die rol werkzaam was.

Het topje van de ijsberg
In het stuk in de New York Times en in vervolgen daarop wordt ook de aandacht gevestigd op aanvaringen van de Amerikaanse zeemacht met vreemde toestellen die iedere verklaring tarten. Met name een voorval in 2004 voor de kust van San Diego is verbluffend. Een Amerikaanse vloot rond het vliegdekschip USS Nimitz pikt met het dan gloednieuwe AEGIS-radarsysteem wekenlang iets heel vreemds op: onbekenden zweven groepsgewijs (te) langzaam op een ijle hoogte van 24 kilometer en schieten dan—binnen een oogwenk—omlaag naar een meter of twintig boven het zeeoppervlak.

Zodra mogelijk worden er twee straaljagers, met vluchtleider David Fravor en zijn vleugelvrouw Alex Dietrich en elk hun wapenbediener achterin, bij blauwe hemel richting een van die onbekende indringers gestuurd. Alle vier zien dan met eigen ogen boven schuimende zee iets zweven ter grootte van hun eigen vliegtuigen doch in de vorm van een Tic Tac: wit, glad en zonder enige zichtbare middelen van aandrijving.

Het ding gaat bovendien heen en weer als een pingpongbal—volkomen vrij van traagheid. De g-krachten zijn volgens huidige kennis ruim voldoende om enige mens daarin tot rode moes te maken en het toestel zelf uit elkaar te scheuren. En toch ‘vliegt’ het daar niettemin. Het speelt even met de straaljagers en streept dan in twee tellen volledig uit zicht. Later op de dag weet een andere straaljager zo’n ding of hetzelfde ding op (infrarood) beeld te vangen:

Sinds hij buiten dienst is heeft Fravor hierover reeds meerdere malen zijn verhaal gedaan, en uitgebreid ook. Dietrich daarentegen heeft nu eindelijk in mei 2021 voor het eerst openlijk getuigenis afgelegd, in een baanbrekende uitzending van het geachte, keurige 60 Minutes.

Dat zulke ontmoetingen met onmogelijke bewegers niet nieuw noch zeldzaam zijn maar al tientallen jaren in groten getale gebeuren, soms met meer dan honderd getuigen op klaarlichte dag en van dichtbij, vaak met geoefende waarnemers en gestaafd door radar of anders, is vorig jaar uiteengezet in de zakelijke en hoogwaardige documentaire The Phenomenon van James Fox. Deze heeft hartelijke goedkeuring ontvangen van Elizondo, die bovendien heeft gezegd dat daarin op zaken kan worden gewezen waar hij zelf over heeft te zwijgen door zijn nog altijd lopende geheimhoudingsplicht. Hij weet dan ook veel meer dan hij deelt, zoals dadelijk te meer zal blijken.

In dit beeldwerk komt ook de reeds genoemde senator Harry Reid aan het woord. Die stelt dat de Amerikaanse krijgsmacht en inlichtingendiensten het overgrote deel van hun gegevens en kennis over dit verschijnsel nog niet openbaar hebben gemaakt. En daar komt deze zomer wellicht verandering in, want diezelfde lichamen hebben opdracht gekregen om tegen die tijd te delen wat ze weten. Het is een van de weinige stappen die tegenwoordig op steun van zowel Democraten als Republikeinen kunnen rekenen. In het kielzog volgt een onderzoek door de inspecteur-generaal van het Pentagon, vanuit de vraag of de onderhavige diensten wel echt meewerken hierin.

Een bijzonder gezelschap
De dag nadat Luis Elizondo in 2017 vertrekt als leider van de taakgroep AATIP voegt hij zich bij de kersverse To the Stars Academy of Arts & Sciences, de organisatie die door middel van netwerking medeverantwoordelijk is voor de omslag en doorbraak in dit vraagstuk. Ze verzorgde onder meer de beelden die door de New York Times in het stuk werden aangedragen.

Andere bestuursleden ervan zijn onder meer Christopher Mellon, gewezen Deputy Assistant Secretary of Defense for Intelligence (derde in rang in het Pentagon), Jim Semivan, een hoge CIA-beambte buiten dienst, Steve Justice, het voormalige hoofd van geheime werken bij vliegtuigmaker Lockheed Martin, en Hal Puthoff, een aan de inlichtingendiensten verbonden wetenschapper die zich al jaren bezighoudt met onderzoek aan de randen van het denkbare.

Dit gezelschap van zwaargewichten deelt bij zijn eerste voordracht het voornemen om vergevorderde ruimteschepen te ontwikkelen en trekt daarbij verrassend weinig aandacht van de Amerikaanse bladen en omroepen (en burgers over het algemeen). Kennelijk weten die dan niet wat ze ermee aanmoeten. Misschien is dat ook vanwege de opmerkelijke oprichter en voorzitter van To the Stars: niemand minder dan Tom DeLonge, de beroemde voormalige zanger van de band Blink-182. Over hem straks meer.

Een man met kennis
elizondoLuis Elizondo vertelt in meerdere gesprekken dat hij en de zijnen buiten de overheid beter in staat zijn druk op te voeren om zoveel mogelijk geheimgehouden kennis over dit onderwerp aan het licht te krijgen. Ze stellen keer op keer dat de onbekende indringers naar alle waarschijnlijkheid niet Russisch of Chinees zijn noch de nieuwste snufjes van de Amerikaanse strijdmachten zelf. Dingen van deze aard worden dan ook sinds 1945 waargenomen, mogelijk zelfs eerder.

Hij deelt de zogenaamde vijf waarneembaren die zijn groep in het Pentagon op grond van vergaarde inlichtingen heeft kunnen vaststellen met betrekking tot de geheimzinnige toestellen:

  • onmiddellijke versnelling (vrij van traagheid, ook in wendingen)
  • buitengewoon hoge snelheden (zonder gebruikelijke kenmerken als dauwsporen en schokgolven)
  • lage waarneembaarheid (vaak alleen op te pikken met de nieuwste middelen)
  • schakeling van omgeving (moeiteloos van ruimte naar lucht naar water)
  • zwaartekrachtvrijheid (zonder kenmerken als vleugels of aanwijsbare aandrijving)

Hoewel hij het doorgaans houdt bij het aankaarten van harde gegevens laat Elizondo soms prikkelende gedachten los. Zo wijst hij op de mogelijkheid in beginsel dat er wezens zijn wier ervaring van het nu een hele spanne is in tegenstelling tot het luttele punt in tijd dat wij ervaren. Met andere woorden, die wezens hebben een onmiddellijke, ongedeelde gewaarwording van wat voor ons een eind in verleden en toekomst ligt. Elders heeft hij voorgelegd dat wat wij onder mensheid verstaan wellicht te nauw is en dat er “misschien” meerdere mensheden zijn in verschillende gedaantes.

Ook heeft hij mensen aangeraden The Chains of the Sea van Gardner Dozois te lezen. Dit korte verhaal uit 1973 begint bij landingen van buitenaardse schepen op Aarde. De wezensvreemde bezoekers “praten” alleen met de kunstmatige intelligentie van de Amerikaanse overheid. Ondertussen volgen we een jongen die in tegenstelling tot zijn leeftijdsgenoten nooit het vermogen is kwijtgeraakt om een hele wereld aan verborgen inheemse levensvormen op Aarde te zien. Het is met die schrandere wezens dat de vergevorderde bezoekers onderhandelen. Mensen zijn van geen belang.

Nu is een goed ogenblik om eraan te denken dat Elizondo een man van aanzienlijke betekenis is met ruime ervaring in inlichtingen op het hoogste vlak sinds lang voordat hij bij dit onderwerp betrokken is. Dat uitgerekend iemand als hij aanzet tot nadenken over dergelijke vreemde mogelijkheden is gerust onthutsend te noemen. Geeft hij slechts uiting aan vrije gedachten of heeft hij beschikking over vertrouwelijke gegevens die hiertoe nopen? En hoe zouden zulke gegevens gewonnen zijn?

De aard van het verschijnsel
Dat deze onbekende toestellen niet geheime Russische, Chinese of Amerikaanse werken zijn hoeft niet gelijk te betekenen dat ze van buitenaardse herkomst zijn. Dat benadrukken ook Elizondo en de zijnen, en niet vanuit een vrees om uitgelachen te worden. Er is een onderbelichte schare aan andere mogelijkheden omtrent dit verschijnsel die al uitgebreid zijn beschouwd of zelfs betoogd door John Keel, Jacques Vallée, Mac Tonnies en anderen. Vallée is wetenschapper en bovendien de man op wie Steven Spielberg een van zijn belangrijkste personages stoelde in Close Encounters of the Third Kind (1977).

Een buitenaardse herkomst blijkt bij nader inzien juist minder aannemelijk, nog voordat we ons afvragen of het mogelijk is om binnen afzienbare tijd de ontzagwekkende afstanden tussen de sterren te overbruggen. Zoals vooral Keel en Vallée hebben uitgelegd is het verschijnsel te veelvormig en hebben menige beweerde ontmoetingen met de “bezoekers” een tamelijk hoog eigenaardigheidsgehalte. Bijvoorbeeld het veelvuldige nemen van “bodemstalen” volgens ettelijke ooggetuigen lijkt eerder een voorwendsel dan iets vanuit enige noodzaak.

magoniaDe getuigenissen gaan ook eigenlijk minstens duizenden jaren terug en er zijn opvallende overeenkomsten met de bezigheden van goden en wezens uit sprookjes. De kindergrijpende watermonsters en de nachtmerries in oorspronkelijke zin, geesten die zich des nachts vergrijpen aan verlamde slachtoffers, lijken verdacht veel op de nieuwe “ontvoerders”: iele grijze mannetjes met grote hoofden en zwarte ogen die angstaanjagend lichaamsonderzoek doen volgens inmiddels talloze mensen. Het is alsof de “bezoekers” telkens weer een stukje opvoeren en zo meegaan met de tijd, aldus Jacques Vallée.

Omtrent de aard van deze wezens achter de schermen zijn vandaar meerdere mogelijkheden bedacht, die elkaar niet allemaal uitsluiten, ook omdat er sprake kan zijn van verschillende groepen tegelijk.

  • buitenaards, al dan niet lang geleden van verre hier gekomen
  • bovenwerelds, als ware onze werkelijkheid gelijk een computerspel waarin zij meer vrijheden hebben
  • nevenwerelds, afkomstig uit een evenwijdige werkelijkheid
  • toekomstelijk, en dan wellicht onze eigen verre nazaten
  • verborgen niet-menselijk, aards doch niet waarneembaar met onze beperkte zintuigen en middelen
  • verborgen menselijk, aards en ooit afgesplitst van de rest van ons

Een bovenwereldse herkomst is ook te begrijpen in bijbels raamwerk. Elizondo heeft gezegd dat hij in zijn werk in het Pentagon onder meer is tegengewerkt door mensen aan de top die menen dat we met duivelse krachten in vermomming te maken hebben, en dat hoe meer de wereld gelooft dat die krachten buitenaardse wezens (met goede bedoelingen) zijn, hoe meer men van het geloof afvalt, hoe sterker die krachten worden. Dat dergelijke opvattingen heersen op het hoogste vlak van de Amerikaanse overheid is bevestigd door onder meer de Engelse schrijver Nick Redfern in zijn boek Final Events (2010) op grond van zijn gesprekken met ingewijden.

Volgens elk van deze voorstellingen heeft het verschijnsel een stoffelijke, tuigkundige kant: gebouwd of anderszins tevoorschijn gehaald. Elizondo heeft zelfs gezegd te menen dat er “materialen” van deze toestellen geborgen zijn door de Amerikaans overheid. Ondertussen heeft natuurkundige Eric Davis, die als aannemer aan AATIP verbonden was (en is aan de opvolger daarvan), onomwonden verklaard dat er hele toestellen zijn neergestort en geborgen, en dat alles diep verstopt is bij bedrijven, zodat slechts een kleine groep ambtenaren daadwerkelijk op de hoogte is—en aansprakelijk. Elizondo en Davis zijn niet de minsten noch de enigen die dergelijke uitspraken hebben gedaan en blijven doen.

delonge

Een man met een ongelofelijk verhaal
Mocht dit allemaal nog niet gek genoeg klinken, het wordt pas echt waanzinnig als we horen wat Tom DeLonge heeft gezegd over dit onderwerp. Ter herinnering: deze voormalige zanger van de band Blink-182 is de oprichter en voorzitter van To the Stars Academy of Arts & Sciences, die in 2017 van start gaat met een bestuur van mensen uit de hoogste kringen van de Amerikaanse inlichtingendiensten en aanverwanten.

Tom DeLonge is sinds zijn jeugd in de ban van het ufo-verschijnsel en doet menige wenkbrauw rijzen wanneer hij vanaf 2015 op onder meer Coast to Coast AM en Fade to Black Radio naar voren komt met moeilijk te geloven beweringen over zijn betrokkenheid met belangrijke lieden omtrent dit vraagstuk. Deze beweringen zet hij niet veel later kracht bij in zijn boekenreeks genaamd Sekret Machines.

Zijn verhaal is als volgt. Op een goede dag wordt hij gevraagd op te treden op een bedrijfsfeest van een bekende doch ongenoemde vliegtuigvervaardiger. Als wedergunst krijgt hij een leider van de afdeling geheime werken aldaar bereid tot een gesprek en vandaar een vervolggesprek met meer mensen van het bedrijf. Hij heeft namelijk reden te geloven dat zij in opdracht van de overheid bezig zijn met de ontleding van geborgen niet-menselijke toestellen om uit te vogelen hoe die werken en na te bouwen zijn.

Hij brengt het onderwerp voorzichtig te berde en ze ontkennen eerst van iets te weten, maar wanneer hij een voorstel doet om de waarheid naar buiten te laten komen—als het ware te bevrijden van een geheimhouding die allang geen goed meer doet—en uitlegt hoe hij dat in goede banen kan leiden beginnen ze te ontdooien. Hij wordt aan ingewijden voorgesteld, ook bij NASA, en komt uiteindelijk oog in oog met een ingevoerde generaal die doodleuk begint te vertellen dat de overheid een “levensvorm” heeft ontdekt tijdens de Koude Oorlog.

Latere onthullingen door WikiLeaks tonen dat DeLonge, die aanvankelijk werd uitgelachen door luisteraars, in die tijd vergaderingen had met onder meer Rob Weiss, ondervoorzitter en beheerder van Skunk Works, de ontwikkelingsafdeling van Lockheed Martin, en met een generaal William Neil McCasland, voormalig bevelhebber van het onderzoekslab van Wright-Patterson Air Force Base in Ohio. (Mensen bekend met het onderwerp weten waarom die basis van belang is.)

En zoals gezegd begint DeLonge twee jaar later To the Stars met net zulke belangrijke mensen uit dezelfde kringen, die bovendien van zijn beweringen geweten moeten hebben. Die organisatie is dan ook deel van de wijze die hij aanvankelijk aan hen had voorgesteld om tot openbaring van de kennis te komen. DeLonge heeft zodoende bewezen niet zomaar uit zijn nek te kletsen. Daarom is de rest van zijn verhaal des te opmerkelijker. Het is volgens hem wat hij van zijn raadgevers—ware ingewijden—te horen krijgt.

trinity

Wat Tom DeLonge verteld wordt
De Amerikaanse testen met kernwapens vanaf 1945 waren niet slechts een bewijs van wetenschappelijk vermogen. Ze veroorzaakten door geweldige luchtverplaatsing ook elektromagnetische pulsen en die bleken onbedoeld soms zonderlinge toestellen uit de lucht te stoten waar men tot dan toe helemaal geen weet van had. De wrakken werden onderzocht en gaven inzicht in een voordien onbekende werkelijkheid: er zijn verborgen levensvormen van hoog verstand en vermogen bezig op Aarde en ze nemen al duizenden jaren een loopje met de mensheid.

Deze zogenaamde Anderen zijn onvoorstelbaar gevorderde wezens die oorspronkelijk van zeer ver weg komen en een enkel bewustzijn delen. Ze zijn geen vrienden ons. Integendeel, ze hebben ons hopeloos in de tang, zijn verantwoordelijk voor onze oorlogen, hebben zich als goden voorgedaan en zo een hand in de stichting van godsdiensten die tot bittere verdeeldheid geleid hebben. Ze zijn altijd ongezien in ons midden, kunnen gedachten in onze hoofden stoppen en voeden zich met ons leed. Onze hele geschiedenis is een leugen. Onze voorstelling van de werkelijkheid is een begoocheling.

Ze zijn nevenwerelds of bovenwerelds, om met nieuwe woorden te spreken, maar kunnen wel werkbare toestellen verwezenlijken in onze wereld. Dat die dingen vaak gezien worden in de buurt van plekken waar kernkracht gebruikt of onderhouden wordt, waaronder vliegdekschepen en onderzeeërs, is niet omdat ze bezorgd zijn dat we de wereld zullen vernietigen, maar omdat zulks het enige van ons is wat hen kan schaden en hun angst inboezemt. Met name Starfish Prime in 1962, de ontploffing van een kernwapen hoog in de dampkring, bleek rampzalig voor deze verborgen bolgenoten.

Wereldwijd is er allang heimelijk menselijke samenwerking, ook tussen de Amerikanen en de Russen, ter verdediging tegen deze wezens. De geheimhouding van hun aanwezigheid was niet gericht tegen eigen burgers of andere landen, maar om de Anderen niet te laten weten wat wij weten. Nu hebben we de mogelijkheid ontwikkeld om hen weg te slaan en is openbaring eindelijk mogelijk. Het blijft evenwel oppassen, want ze laten ook opzettelijk toestellen neerstorten om ons zo wapens en andere middelen te geven opdat een land overmoedig wordt en gemakkelijker nieuwe oorlogen kunnen ontstaan. Het is als een schaakspel met een tegenstander die vele malen slimmer is.

Een inschatting
Het is een waanzinnig verhaal en het is niet zomaar van te hand te wijzen, aangezien DeLonge daadwerkelijk een rechtstreekse lijn heeft met de hoogste kringen van de Amerikaanse inlichtingendiensten e.d. We kunnen zeggen dat hij liegt of gek is sinds 2015, maar dan zouden die mensen hem gelijk al de rug hebben toegekeerd, laat staan zich in 2017 gevoegd hebben bij To the Stars. Het is waar dat Elizondo, Mellon en Justice er inmiddels weer vertrokken zijn, maar dat was onlangs pas vanuit hervormingen en zonder blijk van afkeer.

Een derde mogelijkheid is dat hij voor de gek wordt gehouden door zijn “raadgevers” en dat hij niets meer dan een stuk is in een volledig menselijk spel met misleiding voor het gewin van sommigen. Met name de CIA is domweg niet te vertrouwen. Het zou evenwel een uiterst omslachtige streek zijn die bovendien eerder de taak van lagere staf zou zijn. En laat ons niet vergeten dat juist hij hen benaderde, niet andersom.

Dan blijft over de mogelijkheid dat zij hem de waarheid vertellen zoals zij die zien. Zijn ze zelf op de een of andere wijze misleid door anderen dan wel (een groep van) misschien slechts schalkse vreemde wezens? Hoe zeker kunnen ze ervan zijn dat hun inlichtingen en bevindingen kloppen? Als het waar is dat “de Anderen” meesters van bedrog zijn en tomeloos schrander dan valt werkelijk alles te betwijfelen in dezen.

Er zijn ondertussen andere geluiden van zogenaamde ervaarders, melders van ontmoetingen die gezien de rappe ontwikkelingen wellicht wat minder gemakkelijk weg te wuiven zijn. Die schetsen een veel gunstiger beeld van tenminste sommige van de wezens, hoe die bezorgd zijn om de Aarde en het leven daarop en om die reden nauw toezien hoe wij met kernkracht omgaan. The Phenomenon (2020), de reeds genoemde documentaire, laat enkele van zulke getuigen aan het woord.

Besluit
Terwijl wij de volgende onthullingen afwachten—en die zullen zonder twijfel komen zolang er druk van buitenaf wordt uitgeoefend—groeit de noodzaak om onze taal op orde te hebben zodat wij in staat zijn na te denken over dit verschijnsel. Dat wij thans enkel de aanduiding buitenaardse wezens hebben houdt ons denkraam zeer nauw en zet ons algauw op een dwaalspoor. In het Engels is het net iets beter: naast extraterrestrials is daar ook aliens. Dat heeft de ruime betekenis van ‘vreemdelingen’.

Voor de verschillende mogelijkheden omtrent aard en herkomst hebben we hier nu bovenwerelds en nevenwerelds voorgelegd, alsmede toekomstelijk, verborgen menselijk en verborgen niet-menselijk, maar er is ruimte voor verbetering. En wat is onze ruimere aanduiding voor de hier besproken wezens achter de schermen, deze Anderen, of ze nu bestaan of niet? Iets als vreemdelingen is wat onwennig. Er is het oude woord el ‘anders, vreemd’, nog in elders en ellende. Is dan ellingen of elderlingen een geschikte naam voor hen? Wat is er nog meer?

Naschrift (23-5-2021)
Sean Cahill, die diende op een van de schepen tijdens het bovengenoemde Nimitz-voorval in 2004, legde gisteren op de Britse omroep TalkRADIO uit dat er meer mogelijkheden dan buitenaards zijn:

Beeld
Sterrenhemel door EvgeniT. Enige rechten voorbehouden.

Een gedachte over “De wezens achter de schermen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.